سفره دلت

این متن اولین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. مرد خردمند هنر پیشه را، عمر دو بایست در این روزگار، تا به یکی تجربه اندوختن، با دگری تجربه بردن به کار! اگر همه ما تجربیات مفید خود را در اختیار دیگران قرار دهیم همه خواهند توانست با ...

این متن دومین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. زکات علم، نشر آن است. هر وبلاگ می تواند پایگاهی برای نشر علم و دانش باشد. بهره برداری علمی از وبلاگ ها نقش بسزایی در تولید محتوای مفید فارسی در اینترنت خواهد داشت. انتشار جزوات و متون ...

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است......

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید ...

روی «حقِ مان» خط کشید و گفت بگذر! xa0مگرxa0خط عابر پیاده گیر آورده ای؟!...

عاشورا،xa0 بعد از دهم محرم خونین شدxa0 شاید آن روز هایی که زینب مردانه جنگید شاید هزار و چهارصد سال بعد زیر پل کالج ...

از تمرین های کارگاه نویسندگی دوره! من و تلفن - تلفن جان، میشه یه لطفی بکنی و یه خبر از یار بیاری؟ + می بینم که محتاج من شدی الان. یادت که نرفته دل از باد صبا می بردی که از دلت، که لای گیسوی پریشون یار گیر کرده بود، برات خبر بیاره؟ - یادم که نرفته... اما دوره سعدی و حافظ دیگه گذشته! باد صبا توی این تهران از خدا بی خبر از کجا بیارم آخه من؟ + این یه دفعه باشه. اما دیگه مزاحمم نشیا! آفرین بچه خوب! حالا شماره ش چنده؟ - نمی دونم. شماره نمیده که بار پدر سوخته! این همه تکنولوژی و پیشرفت به چه دردی میخور...

اگر یک نفر وجود داشته باشد که باید به حالش دل سوزاند، عاشقی ست که هرگز طعم بوسه های معشوقه را نچشیده و به خاطر آن آه میکشد. هزاران بار غم انگیزتر از او، آن عاشق بینوایی ست که فقط لحظاتی چند طعم این بوسه ها را چشیده و بعد برای همیشه از آن محروم مانده است. شوالیه ناموجود ایتالو کالوینو...

هر کسی فرعونی در دلش دارد فرعون دل فرعون، فقط بزرگتر از ما بود... ...

به تو که نگاه می کنم از شدت خشم به خودم میپیچم. نه از تو، از خودم! آدم از کسی که نیست، انتظاری هم ندارد!xa0 از خودم می ترسم. که نمیتوانم احمقانه ترین اشتباهات زندگی ام را فراموش کنم. و احمقانه ترینشان که تو باشی! از خودم ناراحت می شوم. که بدون بودنت هنوز هستم. xa0بر بی فکری ام لعنت می فرستم که حداقل - مثل فیلم ها - عکسی از تو را قاب نکردم تا کنار آینه جا بدهم.xa0 اما هنوز هم قبل از خواب، آخرین چیزی که میبینم چشم هایت است. به آن ﻫا که نگاه می کنم، متنفرانه می پرستمت......

هر عید دست که در قرآن پدربزرگ می برم خدا خدا می کنم تو آن جا پنهان شده باشی......

هر شب می بینم من را و تو را که همچون دو مار در هم می پیچیم و هر صبح، موهای نه چندان تیره ای بلند را xa0از روی تخت جمع می کنم... اینجا، کسی با موهای نه چندان تیره بلند وجود ندارد جز کابوس های شبانه ام از تو...

همه مشغولند به بازی با عقب و جلو شدن ساعت ها و هنرمندی و شاعری هاشان که یک ساعت بیشتر همدیگر را دوست داشته باشند.xa0 من اما منتظر پاییزم... همین،xa0 و بس!...

به راستی مرد ها، نمی نویسند، مگر وقتی که هیچ کس به حرف هاشان گوش نمی دهد. برای همین می نویسند؛ شاعر ها را می گویم....